مصاحبه فضل رحیم با منیر سپاس

نستوه

تا کی کشیم بار نفس های زندگی؟

اورنگ سینه تا شکند نای زندگی

بر لبه های هودج ما ژاله ها زدند

از آســـمان منــظر بالای زندگی

بنگر به نرده های نهان حریم خویش

باشی اسیر در قفس رای زندگی

ای برگ این نسیم صبا هم غنیمتی است

آخــــر شوی خراب تو در پای زندگی

گه کهکشان شادی و گه بارگاه درد

گه نی ستان ناله بود جای زندگی

وام نگه

در اشک ها ناله به اتمام میرسد

بیرنگی صدا به نگه وام میرسد

جز اهریمن نبود که گوید زمکر خویش

از ما به دیگری فقط الـــــزام میرسد

آغوش باد دفن گهء شعله شمع است

بر روشنایی کثـــــــرت اوهام میرسد

بیهوده نیست تک تک خنیاگر نفس

کــــز آن طنیــن نام تو آرام میرسد

روزی سوختن به من از نا کجای نور

با سفرهء سحر به لب شام میرسد

دیدار کعبه گر نشود بر تنم نصیب

هنگام دفن جامهء احرام میرسد

دامن سکوت

پیوسته درد عاشقیت ماجرا کند

یاد تو زخم درد جدایی ،دوا کند

از نور افتاب نهان کن تو چهره ات

قیمت فـــــروشی بیشترت دلربا کند

دیریست نآمدی و نپرسیدی ام ز حال

از ناله پیش ،سوز جگر را صدا کند

روزی اگر زیاد تو غفلت کنم به سر

قلبم به حـــــق زندگی من چها کند!

چندیست از غم تو به خود برده ام پناه

تا دامــــن سکوت امیدم رسا کند

دل درویش

به سان گوهر ناب است دلی که درویش است

صدای مست مدامش چه عاری از نیش است

دلم چــــــــو یوسف زیبا تپید و تنهــــــــا ماند

به چاه تیره سینه ، چو رانده از خویش است

نهاد خویش عیان کــــــــــــن سپاه باران شو

بخوان سرود سخاوت به هرچه در پیش است!

به قدر همت خود هر که مهر می بخشــــد

پسندو شـــــکر بفرما مگو کم و بیش است!

به شهر صخره رسیدم به قله های بلند

نه داغ بستر لاله ،نه عشق آویش اســـت

وباد دره از آنــــــرو شیرین به گوش آید

که تا هنوز به کوه ها طنین صد تیش است

آواز خیال

آواز خــــیال مــــــــــن آهنگ غزل باشد

قلبم به تپش دف شد،دم چنگ غزل باشد

ترکیب نفس هایم از هویت بیرنگی

با کلک نگار من پر رنگ غزل باشد

در مدرسهء الفت نو یادترین باشم

هر بار بگوش من تا زنگ غزل باشد

در شهر رسوم نور هر ذره ادب تاز است

آداب نگاه مـــــــن فرهنگ غزل باشد

آوای سرایش هااز هر سو طنین دارد

این گیتی به پهنایش،دلتنگ غزل باشد

16 اپریل سال 2011 میلادی

دگرگونی

بهار سال 1390 هجری خورشیدی

حـــــالت خاک دگرگون شده است

هر نگه ، زندگی گلگون شده است

از نهانخانه ء مدفون زمیـــــــــن

حسرتم ، لاله و بیرون شده است

قدرت نغمهء گلــــــــــــــها بشنو

در صبا ، دلبر و افزون شده است

ســــــال ما خیلی حـــزین لیک بهار

خوشی را اندکی مأمون شده است

دیدن از مــــــــوج شـــگوفایی ها

سخت در حیرت و مدیون شده است